painuminmoko

Give me a chance to apologize. I knew di na ako nakadalaw sa mga blog ninyo. But I promise to visit you if I have time. I’m so thankful to all visitors who still keep in touch. Kahit wala akong new blog entry. Without you, This is not worth it at all.

As you all know, o sa mga ibang di pa alam. I’m working my ass a novice nurse in the University of Sto Tomas Hospital. I’m just a trainee, so meaning I’m working there without salary. It’s not even what you called volunteer. Because I paid for my slot, just to be trained by highly preceptor. Of course I’m expecting too much. I expected to learn more. I wanted to gain more knowledge and skills. Pero, to be treated like a student and utusan. Yun ang kinaiinis ko. Di porkit novice ako. At senior sila, pwede nila ako hiluhin at utus utusan which is di sakin nakatoka. Ok lang naman sakin yun, atleast natututo ako. Ayoko lang kasi ng approach nila. Pwede naman siguro in a good way. Pero yung dating kasi ay may gap. Naiintindihan ninyo ba ako? Lahat naman kami parehas na licenxado. Ang pinagkaiba lang namin ay senior nurse na sila. Kasi matatanda na nga sila. Pero parehas lang kaming may RN sa dulo ng pangalan. Baliktarin man nila ang mundo.

Worse of all, I have a nursing supervisor. Who made my world so hell. Pag dumadating siya. Akala mo kung sino na dapat dumapa at saluduhan siya. Para bang tumitigil ang mundo at ang relo ko tuwing nakikita ko ang pagmumuka ng baklang supervisor na yun. He lectured us with common things, and asked us stupid questions, at kapag di ka nakasagot pinagdidilatan ka ng mata. At gusto niya na daw tumalon ng building ng USTE. Which is ok lang sakin. Panonoorin ko pa.

I just don’t understand why you have to use your position, just to make someone learned. Bakit kailangan gamitan ng dahas diba?. Kumbaga parang mga teacher na terror, sa tingin kaya nila lalo natuto ang bata?. I don’t think so. Because lahat yan pinagdaanan ko na. I graduated from highschool and college. And prove it na, na kapag ang teacher mo magaling magexplained at patient. Matututo siya. Hindi mo kailangan ipahiya sa harap ng ibang tao. This is how I feel, and I don’t need your opinion kung taliwas sa opinion ko. Wag na lang kayo magcomment. Ibinold ko pa. hehe. Kung ako ang magiging teacher mo siguro. Ako na ang pinaka “cool teacher you ever had.” Rock on!

Early bird catches worm. Paano yan? E di ako kumakain ng bulati. Over my dead body. Charuz. Hindi uso sa bokabularyo ng aking beloved mother ang katagang “better late than never”. Kung aantok antok ka pa at gustong mag-unat ng katawan sa kama, wag mo ng balakin pa kung ayaw mong mabuhusan ng nagyeyelong tubig at masabunan ng bumabahang sermon.

Rule #1: Kapag ginising ka niya ng umaga, siguraduhin mo lang na nasa kusina ka na in 5 minutes kung ayaw mo makatikim.
Rule #2: Laki lakihan mo ang subo at bilisan ang pagkain. Care niya kung mabulunan ka. Kaya nga advice niya parati sakin “Sabayan mo ng tubig. Para diretcho na sa bituka mo”.
Rule #3: I-tae mo na lahat ng kinain mo para di ka natatae sa daan. Everyday routine mo na yan.
Rule#4: Bilisan mo ang pagligo jan at huwag ka ng matakot sa tubig. Instead, TAKUTIN MO ANG TUBIG. Huwag ka ng kumanta-kanta pa, dahil di ka naman sisikat ng nakaharap lang sa salamin.
Rule #5: Bili-bilisan mo ang pagsusuot ng damit. At lumayas ka na para di ka ma-traffic.

Kumplikado kung tutuusin. Pero isang paraan ng pagpapalaki na itinuro sakin simula pa lang ng nag-aral ako. Naalala ko pa nung grade 1 ako. Kahit na gaano pa kalakas ang ulan, ako pa rin ang unang estudyante ng teacher ko. Sa sobrang insecure niya sakin dahil paminsan mas una pa akong pumapasok sa kanya, pinagalitan niya ako. Ikinagalit ito ng aking ina, at kinausap ang aking malditang guro—simula noon “care niya” kung nauna pa ako sa security guard ng campus namin.

Uso sa mga Pilipino ang salitang “Filipino Time”. Kapag kinakailangan ka na dumating ng 8 ng umaga ay umaalis ka ng bahay ng 8 din ng umaga. Naiintindihan mo ba ang salitang 8:00? O sadyang tanga ka lang talaga. Dahil sa pagkakaintindi ko lang naman ah, correct me if I’m wrong– kahit baliktarin mo ang 8 ay 8 pa din.

I have complete attendance. Uma-absent lang ako kung inaapoy ako ng lagnat o kaya may emergency na kailangang puntahan. Dysmenorrhea, sipon, ubo, o masakit ang kasukasuhan is not an excused. Wala akong late sa card ko in my entire life. Hindi dahil sa super responsible akong tao, dahil ito sa aking maagap na ina. Kung may awards nga lang sa early bird. Hinakot na naming mag-ina.

Ito ang dahilan kung bakit maaga ako parati sa kahit anu pa mang events. Kumakabog parati ang aking dibdib, ma-late lang ako ng kahit 5 minutes. Pero ang nakakadismaya ay ang makitang sa pagsusumikap mong dumating ng maaga sa pupuntahan mo, ay ang makita mong wala pa rin ang mga taong inaasahan mong nasa lugar na pagkikitaan ninyo. Parating ganyan ang nangyayari sakin. Bibihira ang tumutupad sa tamang oras. Dahilan kung bakit lagi kong sinasabi mula noon kay mother na—“ok lang na ma late ako. Late din naman sila. Maghihintay lang ako ng matagal.” But my mom sticks with what she believes. “Di mo dapat sila ginagaya. Mabuti na yung ikaw ang naghihintay. Kesa yung ikaw yung hinihintay.”

Sa darating na pasukan sa lunes. Magsisimula na namang magkaroon ng matitinding traffic sa ka-maynilaan at sa mga probinsya. Sa mga papasok sa trabaho, umalis na ng maaga para di na makisabay pa sa mga estudyante. Sa mga estudyante naman—make the first impression. Pumasok ng maaga. Huwag magpa-late at magnakaw ng eksena. Di ka kagandahan para lingunin. Magkaka-stiff neck lang ang mga kaklase mo sa pagka-dismaya. Sa lunes, hindi na ako papasok bilang isang estudyante. Papasok na ako bilang isang professional nurse. Sana di ako ma-late.

[edit]
Join PINK GIRLS and win some cool prizes. So easy to join. Just leave your name, location and email. ^.^ cool isn’t it? and to earn more raffle tickets do the following:

5 taon na akong nagkakalat ng kagandahan sa tinaguriang “The place of instant diploma”. 5 taon ko naring sinisinghot ang sariwang hangin na nagmumula sa tambutcho na nagdudulot ng makakapal na usok byaheng divisoria. 1st year college ako ng tumutuntong ako sa lupain ni Claro M. Recto, kilala ninyo ba siya? Ako kasi hinde eh. Una akong nagaral sa green and gold na jogging pants at jologz na golden orange na PE Shirt. Nagimprove nga ngayon ang kulay ng PE uniform nila eh, kulay lumot naman ngayon. Tama sa FEU nga ako napadpad, di kasi ako tinaggap ni Mang tomas at ni machong malaki ang balls “Oblation”. Anu pangalan nung rebultong yun?.

Sa 2 taon kong pamamalagi sa FEU, sa recto ako nahulugan ng ID. Dahilan kung bakit ayaw akong papasukin ni manong sikyo sa gate, kasi di daw ako estudyante dun at baka daw isa akong suicide bomber. Sa recto ako unanag natutong uminom ng beer. Wala kasing lactum milk sa menu nila, kaya tumawag pa ako kay inay para sabihin lang na “inay! beer lang meron sila dito sa platinum eh, walang mother’s milk. sana maging panatag ka!”.Dun ko natikman ang mapaklang lasa ng alak, at namangha dahil di man lang sumuka ang aking sikmura. Dahil sa pangyayaring ito. Dun ko napagtantong “May dugo pa la akong TOMADOR”. Pero I’m proud to say na hindi ako ni minsan nanigarilyo, ni isubo man lang sa pharynx di ko sinubukan. Makikita mo rin akong once in a blue moon noon sa (jaca, Magic at glorietta) na madalas ma-raid ng XXX. Buti na lang nakatalon na kami sa bintana bago pa kami makalaboso. Joke lang. Ganunpaman, kahit na natuto na akong uminom ng sorbesa bukod sa softdrinks ay hindi ko napabayaan ang responsibilidad ko bilang isang estudyante. Isa pa rin ako sa mga estudyanteng may mataas na marka at nabibilang sa upper class na section. Hindi rin ako nag-cucutting classes o kaya umuuwi ng alas-dose ng gabi. takot ko lang masaraduhan ako ng LRT train.

Sa recto din ako unang nadulas sa pampublikong daanan at namaga ang puwet ng bonggang bongga. Sa recto din ako unang hinatid ng mga manliligaw na halos gusto ko ng mag-anyong bampira upang lapain ang kanilang puso, atay at pantog–tigilan lang nila ako. Recto din ang daan kung saan nakikipag walkaton ako sa crush ko, masabayan ko lang ang lakad niya. Dito din sa daang ito una ako umiyak kasi napuwing ako. Sa recto din unang napansin ang kagandahan ko ng sitsitan ako ng isang manager.--Manager ng mga taga gawa ng instant diploma at licensya. Muntik ko na ngang patusin eh.

Pagkalipas ng dalawang taon, ako ay lumipat ng ibang university. Sa University of Perpetual Manila. Sa recto pa din ako dumadaan. Dito ako nagkakalat ng virus pagtapos kong mag-duty sa mga hospital. Isang white lady na nakasuot ng nurse uniform at nang-hoholdap ng mga gwapong bakla sa may tapat ng isetan (callboy). Kilala din ang recto sa mga 2nd hand book yung tipong inaanay na pero dahil sa wala talagang pera, GO na!. Noong grumaduate ako, ilang buwan ko din hindi nasilayan ang recto. Namiss ko ang makakapal na usok, ang mga taong may anghit na nakakasalamuha ko na halos naging immune na din ang aking mga buhok sa ilong. Pagkalipas lamang ng ilang buwan ay nasilayan ko na namang muli ang Recto. Wala rin namang nagbago. Nagreview ako sa Pentagon na nakalocate sa San Sebastian College ang review session.

Ngayon ay magkikita na naman kami ng Recto at makakasama ng dalawang buwan. (alamin kung bakit). Makikita na naman niyang tumatagaktak ang pawis ko. Makikita niya na naman akong nag-da day dreaming habang naglalakad.

Marami na ang panahon na nagdaan. Marami na rin tayong pinagsamahan. Ikaw na siguro ang kalyeng tumanggap sa pagkatao ko. Ikaw ang naging saksi sa bawat masasaya at masalimuot na eksena ng buhay ko. Kaya sa ating 5 taon na anibersaryo. RECTO I SHALL RETURN!

Manang! Pagbilan nga po ako?
Oh eh anu yun?
Pagbilan mo po ako ng puso?
ha?! ano kamo? puso ng ano?
Puso po ng tao.
Ay! lintek kang bata ka! Ano bang pinagsasabi mo.

Kung nabibili lang siguro ang puso, siguro binili mo na ang puso niya. Hindi mo na hihintayin pa na mag-sale para mas makamura. Hindi mo kasing hahayaang mapunta pa sa kamay ng iba ang pusong matagal mo ng pinapangarap na maangkin. Kaya lang sa tunay na buhay, puso ang isa sa mga bagay na hindi natin nabibili ng ganung kadali. Kahit nga maghanap ka pa ng heart donor, napakahirap ng makahanap.

Kung nabibili lang siguro ng ganung kadali ang puso ng isang tao, yung tipong nasa suking tindahan lang. Ikaw na siguro ang pinaka unang customer ni manang. Ikaw na rin siguro ang pinaka masayang taong nabubuhay sa mundo. Kaya lang ang katotohanan ay di lahat ng bagay sa mundo ay nabibili. Ang puso ng tao ay hindi “FOR SALE”. Kailangan mo itong paghirapan, pagsumikapan at higit sa lahat kailangan mong maramdamang masaktan.

Malas mo lang kung matagal na palang may nag mamay-ari nito bago mo pa ito natipuhan. Malas mo kung matagal niya na itong naibenta at nalimutan niya lamang lagyan ng tag na -SOLD OUT. Kahit pa anong pilit mong bilhin ito, ngunit ang katotohanang meron na nagmamay-ari ang siyang dapat mong tanggapin.

Minsan kailangan mong palayain ang isang bagay na mahalaga sayo. Naging sayo man ito o hindi. Minsan kasi tinitignan mo lang yung gusto mong makita, pinakikinggan mo lang ang gusto mong marinig. Subukan mo ding intindihin yung hindi mo maintindihan. Baka sakali lang. Malaman mo yung dapat mong maramdaman. Wala kang makukuhang bago, kung di ka bibitaw sa luma.

Siguro hindi ngayon. Siguro hindi bukas. Malay mo sa susunod na araw. May makikita ka ding –HEART FOR SALE.

[offtopic]
Busy na me. I will tell you what made me busy. So, I will be off again in blogging. But you can always catch me on Twitter, Plurk, facebook, and multiply. Oh damn! I uploaded my pictorial in my TUMBLR again. Take a look.
Just a quick update:
Link-Ex can be found at the upper corner of this blog. All navigations are updated including the contact , disclaimer, and about me. I will still think if I’m going to changed the theme.

I still remember the line from our Pentagon Mentors “Your exams may not be as complicated as the economic situation of America, but you will the Obama who is motivated and is fully trusted to rise above the others and become the pride of your PENTAGON FAMILY.”-- True. Our board exams might be one of the noisiest board exams on media beside from those physician’s, lawyer’s and engineering. The rest are making own noise. Kidding. But to be more serious–It’s true that we are having millions of nurses in the Philippines. If you are one of the passengers of LRT’s in manila, then you’ll see that there’s a lot of nursing students in different school uniforms. Aside from that we are one of the leading producers of nurses around the globe. China and India are one of the exporter of nurses too.. Our rival.

I have this conversation with my friend through YM. He is in saudie now with his parents. He still ‘tambay’ there, and we were talking about ourselves and the other nurses. We are actually having our debate, ubusan ng english. He wanted me to see the crisis that we had when it comes to nurses and other jobs. Which I also knew. As if I’m blind to know that. The conversation goes like this:

…and my point of setting this reality is to look it more closely on us. To focus on our motive. If we look on a broader perspective, we look as if there is a little chance and a slow growth in our career. Yet if we look closer in that perspective, it is easier to manipulate and form a solution through us.
If we think badly, we feel bad. If we think well, we will feel good. It is just on how we deal our career and our life. The challenge is what is our motive? of having a best career in our life? If we can answer those and firmly hold with it without limit. Surely we will push ourselves to study and to be competitive nurses and to show to the administration that young nurses of today has big role to play.

muntik na dumugo ang ilong ko nung binabasa ko ang mga pahayag na yan. At muntikan na din ako matulog sa tagal nya magtype. Well, of course I have my feedback on that perspective daw..

..good point jedd. The question is, how about those students who are not in the middle class, nor in upper class. Do you expect them to study again and to make a difference?. Is kind of easy to say, but we sometimes forget that some of us took up nursing only because they thought way back in High school. That nurses had so much promises like earning a lot here and abroad. Yet, we are now experiencing this kind of stressful thing to our lives.

and napaisip siguro siya, na it’s not that easy.

you have a good point. That’s critical part today, because there are a lot of students– going to college. Expecting-nursing is a way of that promise.

and I said..

yeah It’s not about the money. Well that should be. But c’mon! yun naman talaga reason kung bakit marami nagtake ng nursing right? This profession is not like [...] haha. It’s quite expensive. Yet we are still poor.

and I sleep for 5 minutes.

.. Your right! hindi biro ang tuition natin and we sometimes got proud, which is a good effect. Yet we need to be humble sometimes. You know the impact we can do is to prepare and to make a stand in every issue we are encountering. In the question of how? That is too broad to answer but if we address our situation and naiintindihan ng bawat nurses ang purpose niya bakit siya nag-nurse!. To make a standard that we desire our profession to do best care ever and the financial needs will just follow.

and I was awake again..

.. I hope they come to think of that, as easy as we discussed it. but the only solution I see, is to limit the HS students who wants to took up nursing. Kailangan salain talaga sila kung talagang gusto ba talaga nila mag nurse. Isa na lang ang board every year. Bawasan ang school na may nursing, lalo na yung mga low quality ang standard ng nursing. Yung iba kasi naglipana just to make money.

It’s really a long conversation. Yet in the end, all of these are just a HOPE discussion between us. Yeah! We believe, there’s still hope for us. I hope…

[offtopic]
I love tumblr now. Go visit me http://jenifferantonio.tumblr.com

It’s been almost 1 month, since the CPU of my computer busted. As in after 8 years na nakita niya ako na gumagawa ng assignment, haggard sa paggawa ng thesis, natataranta sa mga last minute na submission of project. Ang computer ko ang naging saksi sa lahat ng mga hirap na dinanas ko.

Binili ni daddy ang computer ko na super latest pa noong 2nd yr. HS pa ako(2002). Kinailangan ko talaga siya since di na uso ang typewriter sa pagpapasa ng mga book report. Ayaw din kasi ni daddy na nakikita ako sa computer shop, at halos abutin ako ng hating gabi sa pagtapos lamang ng project ko. Microsoft Windows XP na agad ang PC ko noon. Di ako dumaan sa mga Windows 98 na yan. Ang school ko 98 pa ang gamit, ako XP na. Pero galit ako sa noon sa XP kasi lahat ng powerpoint effect presentation ko, ay di tumatalab sa W98. Kaya yung slides ko ay walang kakwenta-kwenta pag nagamitan na ng projector.

Lahat ng group project noon, dito sa bahay ginagawa, pati printing dito dito din. Sikat talaga ang PC ko sa mga classmates ko noon. Kadalasan ng mga naging problema ko lamang ay ang mabagal na pagbubukas nito, dahil sa madami ng memory ang nagamit. Pero ganun pa man, malaki ang pasalamat ko sa kanya. Ang computer ko ang tumapos ng mga Highschool works kong– BOOK PROJECT (THE WAR OF THE WORLDS), HTML web school designing, research, journalism(MAGAZINE AND NEWSPAPER), Book report(The Anne Frank Diary, The Pearl, Christmas Carol by charles dickens, The scarlet letter, the old man and the sea, moby dick, ang tundo man may langit din, canal dela reina, ang mag-anak na cruz, maganda pa ang daigdig, pusong walang pagibig, dekada 70, kangkong etc..) Noong college naman ako siya din ang tumulong sakin matapos ang Community Research ng buong klase, Power presentation para sa Sociology, Thesis para sa research, NCP, Case presentation, Drug study, etc..) kaya ganun na lamang ang lungkot ko tuwing tatamaan siya ng virus, piling ko nagkakasakit din siya katulad ng tao.

Noong March bumigay ang power supply niya, pinapalitan ko din naman agad. Di tumagal ng isang linggo sumabog ang power supply. Yun ay dahil sa over-used. Naisip ko, sobra ang tortured na ginawa ko sa kanya. From 8am ng umaga hanggang 12mn ay nasa harapan lang ako ng computer. Masisi mo ba ako? sa mga panahon na yan ay bored na bored ako, dahil di pa lumalabas noon ang result ng board kaya tambay ako sa bahay.

Ngayon ay napalitan na din ang CPU ko. Kaya kong bumili ng laptop kung gugustuhin ko. Pero mas mabuti na yung naka PC lang ako, dahil di ko alam kung kaya kong pigilan ang sarili ko na di magcomputer pag naka-laptop ako. Ngayon pa nga lang ay adik na ako. Ano pa kaya kung laptop ang gamit ko? ayos lang, nurse naman ako at di naman computer ang course ko. Pero paminsan naiisip ko parang computer course ang tinapos ko dahil buong araw ako nakaupo sa computer at hindi pasyente ang nakakausap ko.

Nga pala Congratz to Manny Pacquiao for the victory of his fight vs. Hatton. Nakakainis talaga ang GMA 7. Natutulog na ang amerika, alam na ng lahat ng tao na nanalo na si Manny at napatumba si hatton sa 2nd round pero sila puro commercials ng mga lintik na pulitiko na yan ang pinapatalastas. Ang aga pa para mangampanya!. Mabuti pa sigurong ABS-CBN ang kumuha ng laro ni manny at hindi ang solar. Mabuti pang manood ng laban sa internet kesa maghintay ng alas-dos.

I would be back soon. For the meantime, you can catch me through this following site:

http://www.facebook.com/pages/Jeniffer-Antonio/72983605817?ref=s

http://silentagony08.multiply.com

http://profiles.friendster.com/9051125

–my computer busted, I’m still waiting the air-shipping of my new CPU. So pls. bare with me. See you soon. ^.^

This is the much awaited for all newly Registered Nurse’s, I think. To present ourselves in front of the Chairman of the board, members of board of nursing and officers of the Philippine Nurses Association. After almost 2 months of preparation, we are now taking our oath to our master “dear lord”, to our fellow countrymen and beloved country-Philippines.

Just of today April 7, 2009, 8 a.m at the SMX Convention Center(Mall of Asia Pasay City) half of the Registered nurses for the 2nd batch out of of 35,455 who passed the board exam, are now solemnly swear to serve the people of our lord.

I got up 3am in the morning, not because I’m so excited but because I usually move so slow. I have 1 hour and 15 mins. to do everything(eat, take a bath and dress up). So my mom always woke me up early just to do all my necessity. Just when we arrived in the SMX Convention Center, there is just a few students who are scattered around the place. The line wasn’t that long, so we are able to choose our seats in front. Better for good view and for reception. As usual, it never starts at exactly 8 am. Always Filipino Time. So we have taken our pictures inside and out and looking for long lost classmates. Unfortunately because of so many students who are in white dress(gala) and polo, we haven’t saw any of my bsn IV-C classmates except for one who I’ve saw early in the front line-raechel (She is my groupmate in Group 1 for 2yrs during our duties). We texted our friends, yet it was too late that the oath taking ceremony will start in few seconds. So we took our chairs and wait for it to start.

The first was the entrance of colors lead by the CAT’s of Adamson’s University, then the start of Pambansang Awit ng Pilipinas(Philippine National Anthem). Next is prayer for nurses. There was a few words for opening remarks lead by Hon. Yolanda C. Arugay, followed by Hon. Marco Antonio C. Sto. Tomas who presented the inductees. We stand up upon calling the names of our schools. I was actually laughing to myself because I came from two schools. So when he called Far Eastern University, I was actually teasing my friend, raechel who also been in FEU for 2 years. Then of course, we stand up when the University of Perpetual Help Manila was called. I graduated here so I’m proud of it. Proud that I was nourished with KSA(knowledge, skills and attitudes) *lols*. We look around and saw that we are scattered, yet we are so many. We are 418 who passed, good at least. Next was message and oath for professionals lead by one and only head of the BON– chairperson Hon. Carmencita M. Abaquin. It was followed by keynote address by Josefina A. Tuazon R.N, DrPh (dean, College of Nursing of UP Manila). She given us some inspirational words. How she been through with all those awards with her service here in the Philippines. I noted her last words for us.

first– value of hardwork and diligents
2nd– value of professionalism and integrity
3rd– value of service(helping other person, hospitals, profession)
4th– value of nationalism or patriotism.

It was followed with the intermission number performed by Adamson’s University Choral Group. Ms. Tuazon was awarded for her excellent achievements in her field. The presentation of awards for topnotchers was also been given. There was this one topnotcher (Top 7) who is so agaw-eksena, she arrived late to received her awards. So people are screaming out loud and clapping hands–the pang-inis thing. Anyway we also take our Florence Nightingale pledge and Philippine Nurses Association Oath. Closing remarks was given by Hon. Amelia B. Rosales followed by the exit of colors, and then the Recessional. Picture ever.

So here are some of the pictures I have taken, not quite good enough. Anyway, I made it in thumbnail form and redirect it to my flickr account. Pld. do click. I haven’t upload it all for my privacy. may ganun?